woensdag 18 januari 2017

Zes begot. Zes!

453-01

Mijn kleinste Khadetjes is zes. En kleine vrouw, het mag gezegd worden, jij bent me er eentje. Je laat je moeilijk omschrijven in één woord... 'temperamentvol' brengt ons een eindje op weg, maar dan mis ik 'o zo vol leven', 'meesterlijk manipulator zonder dat het slachtoffer het doorheeft' 'ex-krullenbol' en 'immer vrolijk'. Oh. En nogal een uitdaging, maar laat ons daar nu eens niet vies van zijn.

453-02
453-03
453-04
453-05
453-08
453-07
Zeggen dat je geen denker bent doet de waarheid enigszins geweld aan. Tuurlijk denk je, maar jij bent veel meer van het 'nu' en het onmiddellijk. Op een geweldig enthousiasmerende manier bekijk jij de wereld rondom je om je er met volle overgave in te gooien, halve dingen doen, daar doe jij niet aan mee.
Met opperste concentratie schrijf je je allermooiste eerste letters om ze daarna woest uit te gommen omdat er een fractie van een lijn niet helemaal naar je zin is. Met evenveel liefde bind je alle poppen vast aan de tafelpoten, wie zei je immers dat haren er enkel zijn om gekamd te worden - stilletjes hoop ik dat je die kunstjes niet met klasgenoten herhaalt, maar hey, zolang ik geen klachten hoor laat ik je maar vrolijk doen. Je staat zo krullerig en dartel in het leven, dat ik alleen maar kan hopen dat dat nog lang zo blijft ♥.

453-09
453-10 453-11
453-12

Dossier gemaakt: Elk naaiend jaar maak ik een verjaardagsTinny - ondertussen maakten die te klein geworden feestjurken andere meisjes erg gelukkig, en deze moeder eerder wat nostalgisch, zo gaat dat dan. Vanwege de nogal hardnekkige ik-ben-een-katfase, verknipte ik een overeenkomstig pareltje. Er compleet over, maar tegelijk zo 'jou'. Grote meiden -oh boy, mijn kleintje toch- kleden zichzelf aan en houden niet van ritsen op de rug, dus werd het rugpand op de stofvouw geknipt en het voorpand met wat extra naad om knopen te kunnen bevestigen. Het geheel werd met wat glitters overgoten, een paspel die doorloopt rond de hals - ik rondde de hoeken af voor een iets andere halslijn dan gewoon rond - en eentje in de taille.
De knopen verbergen metalen drukknopen en waren een behoorlijk zware bevalling... het kind meldde "jij zet altijd keilelijke knopen aan mijn kleren". Zucht³ en een steek in mijn knopenliefhebbende hart. We gingen samen knopenshoppen en ik kreeg de daver in mijn lijf - denk aan groooooot en afschuwelijk blinkende nepgouden knopen. Gelukkig vond ik in de plaatselijke naaiwinkel een alternatief waar we beiden weg van zijn.

453-15

http://khadetjes.blogspot.be/2013/01/feestjurkje.html  http://khadetjes.blogspot.be/2013/12/slik-kleine-meisjes.html http://khadetjes.blogspot.be/2014/12/glitterkind.html






Stof in 2017: 2 in  - 7 uit  (0 gekocht&verwerkt - 2,8 gekregen)  - #1in3uit

donderdag 12 januari 2017

[Blogtoeren] Zet er uw schaar in!


Tenzij je met je hoofd serieus diep onder de grond zat, zal het je wellicht niet ontgaan zijn dat Lotte een aantal pareltjes op de wereld zette. Het valt hier, op uw scherm, misschien niet altijd zo op, maar ik ben ge-wel-dig fan van haar werk. Zo fan zelfs dat ik al een collectie panelen in mijn bezit heb - oh die Koperen regen! Ah, die vuurdoorn!! Fjjffjjt voor Nachtphlox!!! En zo kan ik wel nog even doorgaan #schaterlach.
Ik ging zelf al af en toe zeefdrukken bij een vriendin en weet wat voor een beheersing van je stiel je moet hebben om mooie prints te krijgen. En dan heb ik het nog niet eens over het ontwerp zelf.
Het enige - ja, eerlijk waar, ik kan er maar eentje bedenken - nadeel is dat de stofjes prijzig zijn - wat logisch is, gezien het proces waarmee ze 'geboren' worden - en dat dat nogal vaak de reden is waarom ik ze in de kast streel in plaats van ze rond mijn lijf te hangen. 'Als ik het absoluut perfecte patroon vind' en 'als ik xx aantal kilo's lichter ben' zijn de allerbeste vriendjes in dezen, herkenbaar?

451-04
Stof: Marila crepe 03 (Lotte Martens) - Patroon: Mini Adele van République du Chiffon

Naast schone stofjes die niet uit mijn hoofd gaan, kan ik zo ook al eens geplaagd worden door een jurk-die-niet-uit-mijn-hoofd gaat. Het gaat me steeds makkelijker om resoluut 'nee' te zeggen aan allerlei patroonverleidingen - met een scheef oog op de stapel ongebruikte patronen in de kast is dat eigenlijk zelfs ronduit makkelijk - maar deze keer had ik het moeilijk. Vanaf mijn eerste blik op het patroon was ik verliefd, nogal tegen mijn gewoonte in, want meer krullen en frullen dan datgene waar ik spontaan naar grijp.

451-02
451-03

Ik weerstond, de eerste tien keer of zo. En toen kocht ik het patroon voor dochterlief - het waarom daarachter is pretty down-to-earth; beschikbaar in pdf én veel minder stof van doen - en wachtte ik op de gepaste stof om het kind erin te wikkelen. Ik werd al eerder in verleiding gebracht, maar een mailtje van Lotte deed niet alleen mijn hart opspringen, maar deed me bruusk van koers veranderen. Er zijn àltijd redenen te over waarom je iets niet zou doen, ik negeerde en zei gewoon 'ja'. De rest van het verhaal is eenvoudig. Nu ja bijna eenvoudig, ondertussen ken je me ook al zo'n beetje #schaterlach.

451-05
451-06
451-07
451-08
451-09

Dossier gemaakt: Ik heb schrik van RdC patronen, echt waar. Ik maakte zo'n twee jaar geleden een jurk voor mezelf en werkelijk alles wat fout kon gaan, ging ook fout - yep, het ding haalde uw scherm niet, dat zegt al voldoende. Meer nog ik droeg het zelfs nooit. Verstaanbaar dus, als ik zeg dat ik met een héél klein hartje mijn schaar in de stof zette. Ik besefte ook opnieuw hoe verwend wij Vlaamse naaisters zijn met die uitgebreide handleidingen van eigen bodem - ik kreeg 4 blz droge tekst in zéér summier Frans #schaterlach. Maar moeilijk gaat ook. Alstemblief.

Het laatste jaar ben ik into crêpe, zalig gerief vind ik dat om te verwerken én om te dragen. Kiezen tussen tricot en mijn zalig gerief, veel viel daar in mijn ogen niet aan te kiezen. Zoals je kunt zien op de foto's 'valt' deze viscosecrêpe ongelooflijk schoon - hoe vertelt een mens dat in godsnaam zonder dat je dat kunt voelen, maar de stof is zwaar (soepel doorvallend) en licht (om dragen) tegelijk. Voor mijn kersverse 6jarige maakte ik de jurk volledig in 8j, zonder noemenswaardige aanpassingen - Franse kindjes zijn blijkbaar niet al te groot #schaterlach. De soepelheid van de stof deden me enkele truken van de foor bovenhalen - als in werken op patroonpapier, snijden in plaats van knippen, microtexnaalden en last but not least boventransport to the rescue.

452-01

Geen idee of je het tussen de regels las, maar eigenlijk wou ik die jurk.

452-02
452-03
452-04
452-05

Het ging wel nog eens geen waar zijn dat dat kleine Khadetjes met alle pluimen ging gaan lopen. Ik wou die jurk gewoon voor mezelf -- nah, niet in die kleur natuurlijk, gelukkig voorzag Lotte voor ieder type wat wils. Ik negeerde mijn 'bjekkes-voor-twinning' en ging ervoor, dezelfde jurk als dochterlief. Om met mijn neus op de feiten gedrukt te worden dat voor in plaats van achter de lens te gaan staan niet echt mijn ding is - en dat dochterlief er met zoveel meer flair mee wegkomt! Slechte foto's of niet, volgens mij zie je het plezier dat wij drie daar hadden #schaterlach




Dossier gemaakt: Ik herhaal; ik heb schrik van RdC patronen, écht. Ik heb nu eenmaal niet het lichaam van die Franse deerne op de verpakking en vervloek nog steeds die andere jurk. Daar zat ik dan met mijn mooie, mooie stof. Toch maar wachten tot min zoveel? "Ha nee hé", sprak ik mezelf toe, "nu ga je knippen!" En toen deed ik van patroon molesteren - ik had het inmiddels ook al besteld voor mezelf, niets te pdf'en maar een mooi vormgegeven patroon met een ieniemienieboekje met quasi dezelfde summiere uitleg #schaterlach. Ik nam het over en euh... veranderde toch wel een en ander; ik verwijderde de knopensluiting op de rug, de hals werd uitgediept, het lijfje werd verlengd, nepen verplaatst, ik verwijderde maar liefst een tiental cm stof uit het lijfje, naja, van het originele patroon blijf niet zo vreselijk veel meer over. Maar dat maakt ook niet uit, ik amuseerde me ge-wel-dig! Ik werd er zowaar blij van - sorry voor de ontwerper van die overigens prachtige jurk waarin ik ooit wel eens zal passen - om mijn ding te kunnen doen en een jurk te maken waarin ik me prinsesselijk voel, los van het feit dat het lijf zo rebels is als maar kan of omvangrijker dan ik zou willen. En dat, dat maakt die jurk onbetaalbaar.

Stof: Marila crepe 01 (Lotte Martens) - Patroon: Adele Dress (République du Chiffon)

Meer moois kun je bewonderen bij | with love by Eva | Spiegelstiksel |
Paspelpoezen | My Blou | Liesellove | MinnieMie | Blanche | Inspinration | JoChapeau | So Popo Sew |





Stof in 20171 in  - 5 uit  (0 gekocht&verwerkt - 2,8 gekregen)  - #1in5uit

-- JA, ik kreeg deze stof van Lotte Martens om ermee aan de slag te gaan maar zoals altijd vertel ik jullie wat ronddwaalt in mijn hoofd en werktafel, zonder dat mij dat 'gedicteerd' is. Ik was waarlijk zo blij als een kind toen het prachtige doosje toekwam, want ik ben érg grote fan van haar werk, getuige wat je hier al zag passeren en wat in mijn stoffenvoorraad te vinden is.Oh, en de bestelling die ik seffens nog ga ophalen #auchvoordiestashbusting --

donderdag 5 januari 2017

Wall of shame #schaterlach


Moeder natuur gaf mij enkele gekke trekjes mee - schaterlach, zo zeg ik het toch graag, klinkt zoveel beter dan zeggen dat ik een ambetant karakter heb. Zo heb ik iets met baby's, al zolang ik me kon herinneren. Ik. vind. baby's. niet. tof. Versta me niet verkeerd, elk nieuw leven wordt hier op oprecht enthousiasme onthaald. Maar steek me dat nieuw leven niet in handen, écht, je doet er mij geen plezier mee. Vraag me ook niet of ik uw baby'ke schoon vindt - nee, gerimpeld en zo - tenzij ik het compleet uit mijn eigen zeg, de kans dat ik het dan effectief meen, stijgt recht evenredig.
Los van dat mankementje, valt het wel mee en ben ik over het algemeen min of meer aangenaam in den omgang. Zéker als ik me realiseer dat je daarvoor kunt naaien, voor die kersverse wereldbewonertjes. Ha!

450-02
450-03
450-04

Toen de Khadetjes nog kersvers waren, was er nog geen naaibewustzijn. Patronen voor 'kleintjes', dat begint ten Khadetjeshuize pas bij meisjesgerief vanaf maat 92. Laat zo'n kleintjes daar dus in zwemmen. Enter Spoetniksels en haar nieuwe -gratis!- patroon, de Baby Sweater Mare, een handige trui met drukknopen op de schouder van maat 56/62 tot 80/86. Achter de schermen, woont mevrouw Spoetniksels op een boogscheut van bij mij en drong ik naaiavond-aan-mijn-keukentafel aan haar op. Hoe ik haar juist leerde kennen, ik weet het begot niet meer, maar wellicht moeide ik me weer met dingen die mij eigenlijk niet aangaan #schaterlach. Feit is dat we ondertussen al menig plezante avonden achter de rug hebben en ik daarom graag mijn nog-aan-te-scherpen-illustrator vaardigheden op haar kersverse 'ei' wou loslaten!

De reden waarom ik zo'n fan ben van haar patroontje is dat het me actie deed ondernemen... want het model van al haar schattige exemplaren, dat is Emma - yep, een van de leden van mijn hoogstpersoonlijke wall-of-shame hoekje aka geboortekaartjes waar ik nog geen actie aan koppelde. Ik tekende, corrigeerde mijn stommiteiten en sloeg daarna aan het naaien - geloof me, ik moet daar nog wel even mee doorgaan om die hoek leeg te maken #schaterlach


Dossier gemaakt: Die twee van mij, die krijg ik met de beste wil van de wereld niet meer in dit truitje gedraaid... op kraambezoek gaan met het vriendelijke verzoek of ik het kind onmiddellijk in mijn maaksel kan hullen én op foto en blog sleuren, dat leek zelfs mij wat te ver gaan. Dus klopte ik aan bij een van de resultaten van mijn blogverhaal. Het begon allemaal met 'hoe-deed-je-dat-juist-met-die-kleerkast', ging gestikt verder en zoveel jaar later loop ik - tot grote hilariteit van meneer Khadetjes - ambetant als ik haar een dag - of nacht, we delen min of meer hetzelfde slaap parcours - niet hoor.
Mijn ongelooflijk snoezige slachtoffer van dienst, heeft maat 86. Grmbl dacht ik, dat komt niet goed - het patroon hanteert dubbele maten, waarvan 80-86 de grootste is. Ik hoorde links en rechts in de testersgroep vallen dat het patroontje ruim viel, dus maakte ik maat 80-86 in de hoop dat het allemaal wel goed zou komen #schaterlach. Bij deze kan ik beamen dat het patroon ruim valt, met zelfs ietswat lange mouwen. Ideaal om er nog wat geniet van te hebben dus!

Over het maakproces kan ik bondig zijn... ik glipte er enkele dagen tussenuit met meneer Khadetjes en had bij terugkeer een nogal rebels lijf. Als in: vergeet-het-dat-jij-hier-nu-eens-een-groot-project-gaat-naaien. Zitten of liggen helpen niet in zulke gevallen; dus met een klein hartje ging ik aan het knippen met het idee het truitje in verschillende keren te assembleren. Wel kijk, het ging warempel zo vlot dat ik mezelf verbaasde en een dag en vele mini naaimomenten later een afgewerkt exemplaar de post op kon doen. Ik had het niet verwacht, want zo van dat peutergerief maken, euh... dat is toch wel klein, vind je niet? #schaterlach






Stof in 2017: 1 in  - 2 uit  (0 gekocht&verwerkt)  - #1in2uit

zondag 1 januari 2017

Wat ik had willen weten

Op een verdwaalde 1 januari morgen kon ik traditiegetrouw weer maar eens niet slapen. Op zo'n moment heb je twee mogelijkheden: je blijft in je bed liggen woelen in de hoop toch nog een dutje in de wacht te slepen ofwel sta je op en doe je iets. Zelf ben ik van de tweede soort. Op die bewuste morgen, vier jaar geleden, stond ik op en ging ik achter een spiksplinternieuwe naaimachine zitten... ik kon op dat moment welgeteld 1 maand naaien en was niet echt de allerbeste vriendjes met omaKhadetjes haar Pfaff - bouwjaar 1957 maakt wellicht een en ander duidelijk, nietwaar? -. Ik snapte niet hoe zij daarmee kon werken, en kocht uit frustratie een eigen naaimachien, want dat naaien, ik dacht dat dat wel eens mijn ding kon zijn - dat dacht ik ook al van accordeon spelen, taarten bakken, kalligraferen en zo links en rechts nog wel een en ander. Toen dat rokje af was, dacht ik onmiddellijk ook maar een blog te beginnen, want dat had ik in diezelfde week ontdekt, dat er zoiets als naaiblogs bestonden. Bleek dat ik daar een naam en al voor nodig had, en tegen de middag was het geklonken. De rok was af, de naam was er - nee, ferm over nagedacht is er daar dus niet - en een klik later ook een blog. En vier jaar later is dat nog steeds zo.

Bij een verjaardag zijn cadeautjes niet ongebruikelijk, dus dacht ik "miljaar, wat nu?" Een zoveelste geeft weg? Daar had ik nu eens geen zin in, vandaar enkele dingen die ik had willen weten toen ik begon te naaien, niet allen even nuttig, maar ik had het willen weten. Geniet ervan #schaterlach.

Je machine maakt een verschil uit - In al mijn geweld kocht ik géén startersmachine, maar eentje halverwege tussen de goedkoopste en pokkeduur. Veel geld, zeker aangezien ik nog maar een dikke maand naaide, maar diep vanbinnen was ik op dat moment al verslaafd aan naaien en wist ik dat het wel goed ging komen :). Vier jaar later naai ik nog steeds op dezelfde machine, ik kan al eens foeteren dat de motor niet sterk genoeg is, maar meestal ligt dat aan mij en mijn absurde verstevigingsdrang #schaterlach. Adviseer ik nu dat je een dure machine moet kopen? Nee. Ik zeg wèl dat een iets duurder toestel dan een instapmodel je heel wat grijze haren kan besparen. Als in; mijn machine "eet" geen stof, knipt automatisch draadjes af, heeft meerdere steken, heeft geen universitair diploma nodig om die te snappen én heeft een goede motor.



Waar je die machine koopt maakt een verschil uit - Ik heb géén aandelen, bij niemand, maar wat ben ik blij dat ik mijn naaimachine (en overlock) kocht in de naaiwinkel in de buurt. Je kunt er even uitproberen of dat model wel jouw ding is, ze helpen je kiezen wat voor jou een goed toestel is. Weet ik niet hoe iets werkt? Heb ik miserie? Moet het ding gerepareerd worden? Geen enkel probleem, ik weet waar ik terecht kan, ik word er snel en vriendelijk geholpen (hahaha, hoewel ze mij wellicht ook soms wel zien komen). Kleine zelfstandigen boven, echt waar! De lokale naaiwinkel en de mensen die er werken, die verdienen wat mij betreft hun gewicht in goud voor alle tips en advies.

Leer iets bij met ieder maaksel - Tenzij je een of ander mirakelvrouwmens bent, kun je niet alles tegelijk. Geweldig frustrerend, vond ik dat in het begin. Ahja, want ik wilde én mooie stofjes én mooi afgewerkt én perfect passend én zelf patronen tekenen én...  Het werd zoveel 'rustiger' toen ik door kreeg dat ikzelf de baas was en niet alles onmiddellijk moest. Een maaksel op zijn tijd, en telkens iets "nieuws"; zelf eens een patroon proberen aan te passen, de schaar zetten in een duurder stofje, blindzomen, ervoor zorgen dat je geen enkele naad ziet aan de binnenkant, ... Maakt niet uit wat, maar rustigaan je grenzen verleggen maakte mij erg gelukkig. Beseffen dat ik nog zoveel kan/moet leren is hier geen berg meer; eerder een 'ooit komt het er wel van'.

Met het mes in de hand kom je door het hele land - Die is duidelijk zeker #grijns. Oh, of misschien toch nog het volgende; ik gebruik dat ding eigenlijk zelden. Ik zweer bij een nieuw - en dus goed scherp - hobbymes alla Exacto of iets gelijkaardigs. Een van de weinige dingen die ik wel onthield van wat omaKhadetjes mij ooit probeerde te leren - het lukte haar niet mij aan het naaien te krijgen, dus ze gaf het op. Spijt dat ik daarvan al gehad heb! Het is makkelijker, sneller en je hebt minder kans op gaten. Als je kalligrafeert is iets aanpassen zelden een optie, daar is het vaak opnieuw beginnen. Bij stof heb je altijd de kans om opnieuw te proberen, heerlijk toch!
 


"Ik heb geen dik gat. Neh." - Na mijn eerste naaisels (patroongewichtjes) maakte ik wat poppenkleertjes onder het motto 'daar heb je weinig stof voor nodig'. Ik stapte al snel over naar kinderkleding -wat wil je, ik heb nu eenmaal twee snelgroeiende exemplaren in huis - en dacht af en toe al eens over iets naaien voor mezelf. Een rok, een bovenstuk, links en rechts iets waar ik warempel in paste. Maar een jurk, dat bleek me toch wel een ander pak mouwen te zijn. De uitdaging was iets te maken waar mijn derrière in past, want die heeft wat meer liefde (en stof) nodig dan de rest van mijn lijf. Naïef als ik ben, dacht ik dat ik maar 1 maat op een patroon kon overnemen... Het duurde toch wel even, en veel vallen en opstaan, maar uiteindelijk kreeg ik door dat er ook in het naaiwereldje of beter patroonontwerperswereldje niet zoiets bestaat als "de maat". #duhmoment. Je meet jezelf op, je hoopt dat de maattabel klopt en je neemt verschillende maten over voor verschillende onderdelen van uw lijf. Niks dik gat dus, wat een opluchting. Het zijn gewoon die ontwerpers die er niets van kennen #schaterlach

'Den Frans' aka de machinemens van de naaiwinkel en aldus degene die beter voor mijn machinepark zorgt dan
ikzelf
zweert bij bepaalde naalden. Ik dus ook, want hij heeft er alvast meer verstand. Handig dat die trouwens
een kleurcode hebben waardoor je makkelijk ziet welke naald er op dat moment in je naaimachine zit.

"Moh" Er bestaan verschillende soorten naalden! - Ik mocht omaKhadetjes haar naaimachine gebruiken, op voorwaarde dat ik er vooral afbleef. Zijne; blijf van de knopjes (onzin!) en van de naalden (nog grotere onzin). Naalden verslijten behoorlijk snel; vervang regelmatig de naalden van je naaimachine en gebruik de juiste naalden voor het juiste project. Er bestaan zoveel soorten, dat heeft een reden, geloof me Metallic (gouddraad, zilver,...) stikken doet je het verwensen als je met je normale -katoen-naald stikt; gebruik een metallic naald en je wil iedere zoom van een uitgebreid sierstiksel voorzien. Denk verder dan enkel je katoen en tricot naalden en vervang ze vooral!

Je kunt het jezelf behoorlijk makkelijk maken - Er waren periodes het voorbije jaar waar naaien hier gewoon onmogelijk was. Dat was serieus tanden bijten want als ik niet creatief bezig ben/kan zijn, dan word ik lastig. Erg lastig #schaterlach. Emokip als ik ben, 'troostte' ik me wat met het kopen van mooie stofjes én met het uitbreiden van mijn voetjespark. Bij mijn machine hoorden heel wat verschillende voetjes, tijdens het gedwongen rusten ontdekte ik er nog héél wat andere die het naaileven ongelooflijk makkelijk maken - als je ermee kunt werken weliswaar, want daar moet je toch ook wat tijd in investeren. Mijn blinde zoomvoet is al tijden een van mijn beste vrienden, maar de ontdekkingen van het jaar waren een zoomvoet (ideaal voor die glibberige stofjes), een rimpelvoet en een biaisvoet (echt; je steekt daar een strook stof en je project door en dat ding doet dat gewoon voor jou). Nogal een geluk dat ik niet met een Bernina naai of ik was quasi bankroet #schaterlach



Mevrouw Khadetjes is een luie doos die houdt van de trucken-en-van-de-foor - Toen ik startte met naaien was ik zo druk bezig met kalligrafie dat naailes volgen er niet inzat. Simpelweg geen tijd voor. Dus leerde ik het maar met vallen en opstaan, met enkele boeken en het wereldwijde web. Ik twijfel er geen seconde aan dat échte naaisters grijze haren zouden krijgen als ze me bezig zien, maar ik vond een aantal binnenwegskes die werken voor mij. Who cares. Ik ben -meestal- content met wat ik maak, en het mag binnenste buiten gedraaid worden en al. Neh.



Veeleer groeien dan willen - Mijn eerste maanden als naaister/blogster had ik enkele idolen - hahaha, ik heb er nog steeds enkele, neem dat maar van me aan. Je kent ze wellicht wel, zij die alles konden wat ik zelf niet kon, in een fractie van de tijd die ik ervoor nodig heb. En die daar dan de prachtigste foto's van namen. En zo schoon gestyled. In schoon stofjes. En garen dat altijd perfect bijpassend is van kleur en al. Ik kan nog wel een tijdje doorgaan, maar je vat het wellicht ;).
Die eerste projecten moest ik voor alles naar de naaiwinkel (ik zeg het je, ze zagen me wellicht komen, mevrouw de Zaag), maar ondertussen betrap ik me erop dat ik het gewoon uit de kast haal. Net als die blinde rits of die perfect passende knoop. En foto's nemen die niet wazig zijn, wel, ook dat lukt steeds beter en beter. Nu nog wat werken aan betere belichting en zo, maar hey, mocht het hier perfect zijn, dan zou het hier wellicht véél saaier zijn.


#sarcastischemodusaan Op een ander is het altijd groener - Je ziet niet wat achter dat scherm gebeurt, op een ander gaat het altijd beter dan het bij jou lijkt te gaan. Ik zei het al eerder, iedereen kiest ervoor te tonen wat zij wil, maar ik leerde het al lang geleden af me te spiegelen aan een beeld dat niet echt is.
Ja, dat naaien gaat hier -soms- nogal vooruit. Ik naai dan ook véél uren (hoe meer hoe vlotter dat toch gaat), maar bovenal is mijn huis vaak een stort (nee, ongedierte loopt er niet rond, maar ik heb geen nood aan een huis uit de boekskes), krimpt de strijkmand omdat ik het rechtstreeks aan een lijveke hang zonder strijken én naai ik uit ellende, omdat het slapen me niet lukt. Ik heb niet meer uren dan een ander, maar het zit er dik in dat ik minder activiteiten buitenshuis heb en veel minder slaap.

Bloggen moet je doen omdat je daarvan geniet. Van alles. - Ik herinner het me nog als gisteren... bij iedere volger die ik 'kreeg' had ik zin om een Charleston of zoiets te dansen, als het maar uitbundig was. Ondertussen dans ik niet meer, maar glimlach ik nog steeds als iemand beslist hier af en toe te komen lezen. Want dat bloggen moet je wel voor jezelf doen, maar het is om zeggen aangenaam als je niet de enige bent die dat stekje bekijkt #dankjeweldaarvoordus!
Maar als je enkel blogt om lezers te hebben, of cadeautjes of weet ik veel wat te krijgen, dan voelt het voor mij niet juist aan. Ja en ja en ja, ik vind die dingen ook plezant, maar in the end kom ik hier om te tonen wat ik maakte, waar ik enthousiast over ben en om mijn gedachten op papier te zetten. Ik vind het héérlijk om in gedachten te schrijven, links en rechts een woord aan te passen, foto's te nemen, die te sorteren en te zien hoe die in het geheel gaan passen. Op de dag dat het voor mij een last wordt, dan hoeft het voor mij niet meer. Punt.

Dat bloggen leverde mij héél wat op --spoiler; ik ben opgeleid in de "zachte sector", dus vergeef me mijn clichématig spreken #grijns-- Ik probeerde het héél vaak, in het verleden, telkens ik een oproep zag verschijnen om te testen, ging ik ervoor. Zo'n seut ben ik dan wel, dat ik dat testen erg serieus neem... ja, ik 'krijg' er het patroon voor in ruil, maar geloof me vrij dat ik als ik de tijd bekijk die ik erin stop om feedback te geven, altijd goedkoper af zou zijn om het gewoon te kopen. Hetzelfde met "dingen krijgen"; ik zeg enkel af en toe 'ja' op een aanbod als ik daar volledig achter sta en ik ben daar dan ook eerlijk over. Krijg ik een lap stof? Dan zeg ik dat, en dan mag je er zeker van zijn dat ik die evengoed gekocht had. Ik telde het niet uit, maar ben ervan overtuigd dat zo'n 96% van mijn voorraad van mijn eigen centen betaald is.
Als ik denk aan wat bloggen mij opleverde, dan krijg ik het warm van de vriendinnen die ik 'kreeg', in alle maten en soorten, in alle hoekjes van het land. Zo'n cliché, maar zo zo zo onbetaalbaar. En daar gaat het voor mij over, dat bloggen.

Voor wie zelf met vragen zit, eens samen wil naaien,
of gewoon een ouderwetse koffieklets wil houden, die kan
zijn naam in de pot gooien. In de strijd: een namiddag met
ondergetekende, in mijn koninkrijk (en ja, ik woon jammer genoeg in een uithoek).

Oh. En merci om mee te lezen en af en toe te reageren...
zo hartverwarmend!