woensdag 26 juli 2017

Terg eens een ontwerper


Mensen die mij van iets dichterbij kennen, zullen wellicht instemmend knikken als ik mezelf omschrijf als een mislukte wervelwind - niet dat ik er enig benul van heb hoe een gelukte wervelwind er dan uit zou moeten zien #schaterlach. Ik heb nogal de neiging er een serieus tempo op na te houden en af en toe heb ik een geweldig geconcentreerde uitbarsting van activiteit. Mezelf kennende kan ik je alleen maar aanraden op zo'n momenten niet in mijn weg te lopen.

497-02
497-03

Het lijf vraagt echter om traagheid, een traagheid die ook doorgetrokken wordt in mijn naaisels. Ik kan het gewoon niet meer, naaien tegen dat razende tempo van die eerste dagen/jaren. Eigenlijk stoort me dat -nu- niet meer, ik kies er met zoveel meer liefde mijn projecten uit, en kan me soms geweldig uitleven in het uitpuren en genieten van die traagheid. Zo rolde er een short van onder mijn machine die er wellicht zou voor zorgen dat ik na het eerste exemplaar uit een confectieatelier zou gezwierd worden, of die onbetaalbaar zou zijn door alle uren die erin kropen. En dat terwijl het "gewoon een domme scoutsbroek is" - dixit meneer Khadetjes.

497-04
497-05
497-06
497-07

Ik stikte een veelvoud aan shortjes precies zoals ze moesten zijn, keurig proberend me aan elke letter van de handleiding te houden. Eensklaps was het vat op - en nee, het kon nog niet op zijn want er stonden best nog wel enkele exemplaren op de planning. Ik grinnikte even en besloot mijn goesting te doen.

Zijnde; ik wou brede zakken in plaats van smalle #check, ik draaide gewoon het patroondeel om en knipte ze in de breedte in plaats van in de lengte én ik wou rechte pijpen zonder de plooitjes #check, ik tekende een hoek aan het afgeronde patroondeel. Oh, en een overslag wou ik ook érg graag, dus die zette ik eraan. En rivetten, véél rivetten, de een al beter erin geklopt dan de ander ;). Kortom een short zo tegendraads als maar zijn kan.

497-08
497-09

Een blik op de bovenstukkenschuif leerde me dat het kind allesbehalve nood had aan nog een extra tshirt... maar ik had nog een restje over en we weten allemaal dat die restjes tot in het oneindige blijven liggen als je dat niet onmiddellijk aanpakt. Ik haalde opnieuw het planB patroontje boven en in een mum van tijd bleef er van dat restje niets meer over.

497-10
| Stof short: gekregen van An | Stof bloesje: restje uit de voorraad (Lucy has a secret)
| Patroon short: Skip the rope (Mind the Whale) | Patroon bloes: planB tshirt (patroonloos dus) |






Stof in 2017: 23 in  - 84 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit
M e v r o u w   K h a d e t j e s   v s   d e   u f o ' s : 3  d o w n                                       

zondag 23 juli 2017

Chroniciteit alom

Het blijkt een blijvertje te zijn, dat "chronische", op zoveel vlakken dat ik besloot er toch nog maar wat woorden tegenaan te gooien. Je kunt jezelf wel wat bijschaven maar echt veranderen, daar geloof ik niet in.


M e v r o u w   K h a d e t j e s   v s   d e   o n a f g e w e r k t e   p r o j e c t e n

Ooit, lang geleden was ik een flinke naaister.
Laat me mezelf even verduidelijken.

Ik koos een project, linkte stof en patroon aan elkaar en het hele proces van patroon overnemen, knippen, stof knippen, naaien en afwerken ging van start. Ik begon pas aan iets nieuws - ook in gedachten - op het moment dat de laatste draadjes afgeknipt werden. Naarmate het naaien vlotter ging, of ik op naaidate/weekend ging, durfde ik die volgorde wel eens te doorbreken; knippen in serie, een hele rits patronen overnemen, links en rechts wat knippen of zelfs stikken. Neuroot als ik ben, stop ik alles van eenzelfde project flink bij elkaar, wat er nu voor zorgt dat ik een stapel - nee, ik vertik het van ze te tellen maar het zijn er véél - onafgewerkte projecten heb om u tegen te zeggen. En als ik eerlijk ben, werken die projecten serieus op mijn gemoed, ik word er ongemakkelijk van - dan hebben we het nog niet eens over de dingen waarvan de dragers die maat al achter zich gelaten hebben.

Ik zou mevrouw Khadetjes niet zijn als ik geen plan-van-aanpak - of enkele lijstjes had #schaterlach. Ik rommelde de naaiplek op, sorteerde alle projecten en maakte schoon schip. Enkele projecten - ik zeg maar iets, acht Oliver broekjes zonder boordjes waarvan de bestemmelingen ondertussen al lopen en in het bezit van een volledig gebit zijn? - gingen richting naaister-die-het-mag-hebben-als-ze-het-wil-afwerken. Andere projecten, die kregen een goed zichtbaar schap in de kast en een plek op mijn werk-af-lijstje. Ik geef mezelf tot het najaar begint om deze nog af te werken en probeer in tussentijd zo weinig mogelijk nieuwe dingen aan te pakken. Ja, ik laat er bewust nog af en toe iets tussen glippen want mezelf kennende zou het naaien anders een moetje worden en dat mijn lieve vrienden, dat marcheert hier niet al te goed. Maar euh, ik beloof alvast te proberen het nooit meer zo ver te laten komen, erewoord!

Vooraleer je denkt dat ik knettergek ben om dat hier 1. zwart op wit te zetten en 2. het zover te laten komen, véél van de stapel heeft veel te maken met onderstaande puntje, dat lijf van mij ;). Soms kan ik bijvoorbeeld ook alleen maar even knippen voor ik forfait moet geven, en vaak kies ik daar dan ook voor omdat ik het gevoel wil hebben dat er iets uit mijn handen voortkomt.


H o e   h e t   d a n   g a a t   m e t   d a t   l i j f   ?

Ik probeer dat hier wat plezant te houden, in mijn virtuele thuis... op af en toe wat gezaag na, houd ik de meeste dingen die niet met mijn maaksels te maken heb waar ik vind dat ze horen, binnenskamers van mijn bakstenen huis - geen vinger naar wie dat anders doet, dat is een keuze die iedereen zelf maakt. Ondertussen ben ik in drie pijnklinieken uitbehandeld en moet ik het doen met chronisch (spier)pijnpatiënt. Gezellig bedoening daar, in die hoofden van die dokters #schaterlach.

Nee, ik ga er niet aan dood. Nee, ik zie er -meestal- niet ziek uit. En ja, "het valt wel mee". En tuurlijk, er zijn heel wat mensen die er heel wat erger aan toe zijn. Maar om te zeggen dat het hier een pretje is, dat doet de werkelijkheid onrecht aan. Het is ondertussen glashelder dat het nooit meer 'gewoon' of evident zal zijn.

Ik zou er zoveel over kunnen schrijven, over welke stomme maar 'normale' dingen plots niet meer gaan of hoe alles wat je doet onverbiddelijk afgerekend wordt, maar ik er zie het nut niet zo goed van in.
Veel dingen snap je maar écht als het je zelf doorzwommen hebt. Getraind in empathie, hoopte ik te weten hoe je dingen kunt omvatten, maar tenzij je eigen lijf zo'n 24op24 schreeuwt, heb je er geen flauw benul van. Laat staan van wat het met jou doet als mens, want voortdurend pijn hebben, daar wordt je niet bepaald vrolijk van.


M e v r o u w   K h a d e t j e s   v s    h e t   l i j f

Waar ik de vorige keer voorzichtig positief was, hang ik nu aan het andere eind van de slinger. Het gaat even niet. Ik moet veel 'nee' zeggen en de weinige keren dat ik - pas op, met volle overtuiging - iets doe, krijg ik een weerbots die dagenlang duurt. Hoe onnozel of ambetant dat me soms maakt, toch ben ik fan van mijn eigen lijf... Door het uitproberen van verschillende soorten medicatie is er zoveel meer lijf dan ik zou willen - ik zeg het je, een kilo of vijf erbij op luttele weken, daar draaien wij onze hand niet voor om - en het is soms slikken als de spiegel je wat anders toont dan wat er in je hoofd zit. En toch mannekens, en toch.

Als er op een of andere dwaze manier een les uit te leren valt, kan ik niet anders dan dankbaar zijn voor iedere nieuwe dag, met stip eentje waarop het 'gaat' maar als dat niet kan, een gewone dan, in ieder geval een waar kleine of grootse gelukjes op mijn pad komen. Ik weet alleszins dat ik ze met heel andere ogen bekijk en koester ♥.

Ik besef heel goed dat dit een vreemd bericht is om te lezen, het was het ook om het te schrijven. Er zijn zoveel rondvliegende gedachten dat het moeilijk is ze te filteren. En toch.
Ik ben er rotsvast van overtuigd dat het niet 'goed' is om alleen maar een bepaald beeld op te hangen, ik wil jullie niet alleen vertellen over hoe ik dingen maak, maar ook over de manier waarop dat gaat... en dan hoort dit bericht er even goed bij. Gewoon, om het jullie te vertellen, niet meer, niet minder. Want in the end is deze plek een van mijn kleine gelukjes, dus vertel het me eens, kwam er vandaag al eentje op jouw pad?

vrijdag 14 juli 2017

"Of ze dat meende?"


Het zal zo'n tien jaar en een beetje geleden zijn, ik hoor het haar nog zeggen "en je jurk, wat ga je aandoen?" Met een ongetwijfeld dwaze grijns op mijn gezicht had ik haar net verteld dat er een trouw zat aan te komen. Naaister in hart en ziel, gingen haar gedachten onmiddellijk tot de kern van de zaak. Daar had ze me, een jurk, daar had ik -nog- niet aan gedacht, ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Visioenen van mezelf op mijn trouwdag, die had ik niet, geen idee hoe dat plaatje eruit moest/zou zien. Ik onthield wél wat ze eraan toevoegde; "dat als ik niets zou vinden, ze altijd mijn jurk wou maken".

496-02
496-03

Luttele weken later stond ik met een klein hartje terug bij haar, in een of andere mottige kelder, "of ze dat meende, dat van die jurk?".
Het was niet van moetes maar de tijd tussen dè vraag en de bruiloft was eerder kort. Zo kort dat iedere trouwjurkenverkoopster of feestzaaleigenaar spontaan begon te lachen na mijn antwoord op wanneer de grote dag dan wel was #schaterlach. Enter die goede ziel die kon naaien en me een prachtig cadeau gaf dat ik toen - hoe dankbaar ik ook was - niet op waarde kon schatten. Zeg nu zelf, een kleine, feestelijke clutch om haar nog eens te bedanken, dat is nu toch geen moeite te veel?

496-04 496-05 496-06
496-07

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Hoe je het ook draait en keert, iets maken voor een andere naaister, dat vind ik altijd wat spannend. Gaan ze dat wel leuk vinden? Of mooi? Of gebruiken? En gaan ze niet alle foutjes zien, dat ene stiksel dat nét niet zo recht is als je gewild had?
Ik bonjourde alle bedenkingen buiten en begon een aantal mogelijkheden te etaleren... probleem nummer twee, dat kiezen, dju toch, het was een zware bevalling deze keer - normaal heb ik daar geen last van. Helemaal achterin de doos ontdekte ik nog een prachtige lapje zilveren croco kurkleer, eentje dat ik bewaarde voor een speciale gelegenheid. Ik kon geen beter moment bedenken om er de schaar in te zetten.

Ik wou dat ik kon zeggen dat het van een leien dakje liep maar dit exemplaar had best wel een hobbelig parcours - rode draad door de meeste van mijn -recente- naaisels, dus ik ben zo vrij me er niets van aan te trekken. Ik knipte tergend langzaam alle benodigdheden, niets aan de hand... tot ik bij de versteviging kwam; voor het formaat vond ik de style-vile die ik in huis had precies wat te dik, ik gebruikte dat nog nooit, naja, ik deed het zowat in mijn broek. Fast2fuse dan maar, ik werk er wel niet zo graag mee maar hé, ik moest het tasje niet draaien dus dat ging wel in orde komen. De merde was dat het een restje was, net niet genoeg - ging ik wel oplossen door twee stukken tegen elkaar te strijken. Ik treed niet verder in detail, neem gewoon van mij aan dat je dat beter niet doet.

De instructies zijn glashelder, denken is niet nodig, de handleiding neemt je mooi bij de hand. Precies wat ik nodig heb in tijden van het-lijf-wil-weer-niet-mee, dus ik liet me volledig gaan. Tot het moment dat mijn trouwe werkpaard niet wilde. Ik herhaal het, niet! Ik mocht het ding nog zo vriendelijk toespreken, het stiksel waarmee je de zijkanten vastzet trok werkelijk nergens op, groen, geel én oranje werd ik ervan! Nadat ik het niet zo olijk aan de kant zwierelde, bedacht ik dat het misschien gewoon kwam omdat het transport van mijn naaimachine last had van het gladde leer en het beroerde stiksel daaraan lag. Ik verzamelde mijn geduld en een reepje stickvlies -- zonder zwans, heb je dat niet in huis, kopen die handel! Ik heb geen aandelen in eender welke fourniturenwinkel/groothandel of -leverancier, maar ik beloof je mooie knoopsgaten zonder tegensputterende machines, gladde stofjes die zich voorbeeldig gedragen en nu dus ook de mooiste stiksels ooit op gladde, tegenwerkende clutch'kes - en mijn naaimachine gedroeg zich voorbeeldig. Ik prees mezelf dat ik croco kurk koos - mild zijn voor jezelf, wat een deugd is dat! - en dat er van de gefrustreerde tornsessie niets te merken was.

Oh... Mieke heeft prachtige klemmetjes om een ketting aan te bevestigen, maar de rebel-van-het-spel vond die iets te opvallend naar mijn zin. Ik gebruikte een zeilring (met tegenring, omdat dat toch mooier is) en bevestigde de haakjes van de ketting, het kan moeilijk simpeler.

C  O  N  T  E  N  T  ?  |  Je houdt het niet voor mogelijk dat ik zo'n epistel kan schrijven over zo'n klein tasje - het is écht maar een klein ding - of het rampscenario dat zich weer maar eens voltrok - een korreltje zout als je meeleest is nooit een slecht idee #schaterlach. En toch, ik overwoog serieus rond sluitingstijd de bloemist te overvallen om haar een bos bloemen te geven zodat ik dat kleine ding zelf kon houden, dat zegt voldoende, niet?

496-08
| Stof: kurkleer croco zilver (K-bas) | Sluiting: Rozy sluiting nikkel | Stof voering: Marby mineral dust (Lotta Jansdotter) |






Stof in 2017: 23 in  - 83 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit

maandag 10 juli 2017

13 staarten, 2 oren en 3 poten later


Zeg niet zomaar 'schaap' tegen Schaap.
Laat ons daar duidelijk over zijn, afgesproken?

495-02
495-03

Zwanger van mijn eerstgeborene verslond ik gretig allerlei tips over hoe te moederen - niet dat ze toen ik ze van doen had veel hielpen, maar soit, een mens probeert maar wat - waarbij ik nogal vaak geconfronteerd werd met het fenomeen 'vermiste knuffel hence ontroostbaar kind'. 'Niet ten Khadetjeshuize' dacht ik strijdvaardig en ik legde een voorraad aan van twee immens snoezige knuffels in drievoud. Voorbereide-moeder-to-the-win-en-al.

Een goed verstaander weet wellicht al hoe laat het was toen de eerstgeborene arriveerde. Ik kocht overduidelijk de foute exemplaren want het kind verkoos een gekregen en vooral overal compleet uitverkocht schaap boven het snoezige gerief dat klaar lag. Acht jaar, dertien staartjes, twee oren, drie poten en talloze retouchkes later hoort dat beest er gewoon bij jong, laat ons daar duidelijk over zijn.
Sterker nog, acht jaar later vond ik het zelfs zowaar tijd voor gezinsuitbreiding #schaterlach

495-04
495-05
495-06

Knuffelmakerij is niet mijn allersterkste eigenschap dus zocht ik een patroon waarvan ik kon vertrekken. Ik zag en pinde ooit een kanshebber, ik startte hiermee

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Kijk,  er zijn momenten in het jaar waarop het niet slim is iets te maken met fur en fleece, schapenvelletjes zijn in de winkels vervangen door zomerse niemendalletjes. Ik murmelde wat af en zocht het huis af naar wat ik kon recycleren; een afgedankte vest waar ik al eens in knipte en de oude overtrek van mijn studentenzetel - geen idee trouwens waarom ik die zo'n 20 jaar bijhield #schaterlach.

We hebben het over een schaap, veel moeilijkheid is er niet aan - tenzij de dikte van de te verwerken stoffen, dat vest was nogal aan de dikke kant. Het enige ***moment was toen ze me vriendelijk verzochten een snoet op dat beest te borduren... ik probeerde het, echt waar. Ik tekende de lijntjes en zette me klaar, gewapend met naald en borduurgaren en naaide welgeteld zes mottige steken. Hoewel je me nauwelijks kunt betichten van geen geduld te hebben, ben ik niet in de wieg gelegd voor dingen met de hand naaien. Mannekes, geen enkele steek was gelijk van grootte en ik kan dat dus niet zien - ik vermoed dat wat meer volharding en oefening wel zouden helpen, maar hé, er zijn grenzen aan mijn geduld #schaterlach.

Net voor ik het schaap tegen het plafond kegelde, bedacht ik dat cordonnet misschien wel een optie was. Niet dus, zelfs een drievoudig stiksel verdronk gewoon in die fleece. Volgende optie - zo simpel dat ik mezelf wel voor het hoofd kon slaan omdat ik er niet eerder aan dacht - was appliceren; omdat fleece niet de meest plezante stof is om dat te doen, legde ik uit voorzorg een stukje stickvlies eronder en het liep als een trein. Op nog een vijf minuten was het beest voorzien van slapende ogen en iets wat op een mond moet lijken.

C  O  N  T  E  N  T  ?  |  Tijdens het stikken kreeg ik de gedachte "dit gaat hij maar niets vinden" moeilijk uit mijn hoofd. Ondanks de berg liefde die in de knuffel ging, het resultaat is niet te vergelijken met het origineel en het Khadetjeskind kan soms wel wat difficile zijn in die dingen - geef hem trouwens maar eens ongelijk. Zorgen om niets trouwens, want toen hij me zag stond hij al te springen van opwinding én werd het beest met veel liefde in zijn hart gesloten ♥
Ik haalde het trouwens absoluut niet in "dat ene uurtje waarin je dat schaap wel eens vlug zou maken", het is maar dat je 't weet ;)

495-07





Stof in 2017: 23 in  - 82 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit

woensdag 5 juli 2017

Ge kunt niet vroeg genoeg zijn


Ik ben een katoenen meisje, ik herhaal het graag want ik hou zo van het gevoel van katoen dat door mijn vingers glijdt, van hoe het aanvoelt en hoe gewillig het zich naar jouw grillen vouwt. Maar hoe groot die liefde ook is, de laatste tijd grijp ik precies wat vaker naar rekbare stoffen, grappige evolutie als je 't mij vraagt.

494-03
494-02

Ook al heb ik alles behalve stof 'nodig', toen ik de pareltjes van I got stripes online zag floepen en ik twee dagen later 'toevallig' in Gent moest zijn - ahja, ik had nog een doos knopen staan die ik nooit plan te gebruiken. Bij deze, heb jij nog knopen die je niet meer nodig hebt, je kunt er Helena érg blij mee maken - kon ik niet weerstaan aan de verleiding. Nog meer rekbare toestanden voor deze zomer heeft het kind niet vandoen, dus ben ik vroeger dan vroeg klaar met mijn eerste herfstcollectie stuk #schaterlach. Ik vermoed niet dat ik de komende tien jaar dit kunstje zal herhalen ;)

494-05
494-06
494-07
494-08
494-09
| Stof: Feathers Black nude tricot (I got Stripes) van bij de Stoffenkamer | Patroon: Sienna jurk uit LMV 2016/1 |

M  A  A  T  |  Ik hou er wel van om patronen te maken die al in de kast hangen, zo weet je perfect wat er -eventueel- moet aangepast worden. Ik controleerde door het kind haar borstomtrek nog even met de tabel te vergelijken en die gaf me gelijk; maat 122-128 - ja, een dubbele maat, ik hààt dubbele maten. Soit, ik tekende toch maar mopperend die maat over en voegde een extra cm toe aan het lijfje.

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Boekjes en patronen zijn vaak nogal voorzienig als het gaat om hoeveel stof je juist nodig hebt. Normaal volg ik hen schaperig maar met van die kleine tricot restjes ben je werkelijk niets. Ik tekende op voorhand het patroon uit en mat na; 90 cm stof en hupla, het kind heeft kleren - het patroon zelf rekent véél ruimer.
Het achterpand werd op de stofvouw gelegd en ik skipte het lint om de jurk te sluiten - dat ga ik de volgende keer niet doen, eigenlijk is het wel mooi als het achterpand wat 'gebroken' wordt. Ik schreef bijna 'verder paste ik niets aan' en besefte net op tijd dat ik de mouwen ook anders afwerkte. Eerder onbewust, vrees ik, en een verschil met hoe het boekje zegt dat je het moet doen en hoe ik dacht dat gelezen te hebben #schaterlach.

C  O  N  T  E  N  T  ?  | Er is werkelijk niets om niet tevreden over te zijn, een naaisel dat snel klaar is, zelfs voor mijn slakkengangnormen, waarvan ik weet dat het vaak uit de kast zal komen, dat kan niet anders dan een voltreffer zijn. De jurk is nu nog véél te lang naar mijn goesting maar ik wacht eerst eens af hoeveel die benen gaan groeien deze zomer vooraleer ik er de schaar in zet.

494-10


Oh... ik had nog een lapje stof weg te geven, de onschuldige hand van meneer Khadetjes grabbelde Het grote boek van Florien uit de pot. Magali, bezorg je me even je adres?




Stof in 2017: 23 in  - 79 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit